ترک خوردگی یک مشکل رایج در روسازی های آسفالتی است، که می تواند به دلایل مختلفی مانند شدت بار ترافیکی، بستر نامناسب، کیفیت نا مناسب اجرای راه و روسازی، و همین طور تغییرات حرارتی و چرخه های ذوب و انجماد در سطح راه ظاهر شود. استفاده از لایه های ژئوکامپوزیت آسفالتی قبل از اجرای روکش، به منظور افزایش تاب کششی روسازی و در نتیجه افزایش قابل توجه عمر مفید آن، یکی از موثرترین روش های نوین مهندسی برای کنترل خرابی های روسازی است.

ژئوگرید آسفالتی بافته شده از الیاف پرمقاومت شیشه (Glass-Fibers) با دمای ذوب 850 درجه و مقاوم در برابر درجه حرارت بالا می باشد. این محصول دارای یک لایه محافظ پلیمری است که در ترکیب با یک لایه از الیاف نبافته درون چشمه های خود (برای جذب قیر بیشتر)، یک ژئوکامپوزیت ویژه برای مسلح سازی و ترمیم روسازی آسفالتی راه ها و باند فرودگاه هاست. این ژئوگرید بدلیل مقاومت کششی بالا عامل موثری در کنترل ترک های انعکاسی در روسازی است.

در روش سنتی ترمیم و به سازی روسازی آسفالتی پس از اجرای عملیات ترمیم عملیات روکش صورت می گیرد که این امر در بیشتر مواقع باعث می شود ترک های لایه های زیرین پس از مدت کوتاهی به لایه آسفالت جدید رسیده و باعث ظهور ترک انعکاسی در روی آن شود. وجود ترک برروی سطح آسفالت باعث نفوذ هوا و آب در لایه های رو سازی شده و موجب کاهش عمر روسازی می شود.

سالانه مبالغ زیادی صرف تعمیر و نگهداری روسازی راه می شود.در صورتی که می توان با اتخاذ تمهیداتی طول عمر روسازی راه ها را به تاخیر انداخت. پس از ساخت راه روسازی آن در معرض عواملی مانند نزولات جوی و بار ترافیکی وسایل نقلیه قرار می گیرد. این عوامل متناسب با شدتی که دارند منجر به کاهش کیفیت روسازی و در نتیجه تخریب آن می شود.

روش های نوین مهندسی راه کاری را برای کنترل و کاهش توسعه و پیشرفت ترک ها و خرابی های روسازی ارائه کرده است که تکنولوژی استفاده از لایه های ژئو کامپوزیت در جهت کاهش تنش کششی آسفالت جدید و در نتیجه افزایش مطلوب عمر روسازی راه از آن جمله هستند.

 

-تثبیت بستر و زهکشی روسازی راه ها

هنگامی که یک راه آسفالت شده و یا آسفالت نشده باید بر روی بستری از خاک نرم یا اشباع ساخته شود، در حین ساخت و یا بعد از آن ممکن است نشست هایی در طول مسیر ایجاد شوند که پی آمدهای شدیدی در دوره بهره برداری از راه داشته باشد.

لایه اساس که از جنس مصالح دانه ای است ممکن است بتدریج درون بدنه راه نشست کند و جابه جایی های افقی و قائم موجب ایجاد شیارهایی در لایه اساس شوند. برای اجتناب از این پدیده، جایگذاری یک یا چند لایه از ژئوگرید مسلح کننده که توانایی محدود کردن دانه ها و توزیع بار را داشته باشد، در سطح بستر راه و همچنین قبل از اجرای لایه های روسازی، ضروری است.

لایه های ژئوگرید موجب کاهش ضخامت مورد نیاز لایه اساس و همچنین افزایش عمر بهره برداری مفید از سازه راه می شوند. علاوه بر این، ژئوگرید با کاهش تغییرشکل در لایه اساس، وقوع شکاف در اجزای زیراساس و ساب گرید را محدود می کند.
از طرف دیگر، علاوه بر لزوم تثبیت بستر راه ها، زهکشی بدنه راه و هدایت سریع آب های سطحی و زیرسطحی به خارج از راه نیز، یک عامل حیاتی در جلوگیری از تخریب و اضمحلال تدریجی روسازی راه هاست. وجود و جریان آب در بدنه و از آن مهمتر در روسازی راه، یکی از دلایل اصلی تخریب و گسیختگی های موضعی و کلی در راه هاست.

برای جلوگیری از گسیختگی راه، آب باید به سرعت از طریق سیستم زه کشی به خارج از بدنه راه هدایت شود. برای زهکشی بدنه راه ها اعم از راه های آسفالته و یا شنی، مصالح زهکش ژئوسنتتیکی می تواند بین خاک شالوده و لایه بالاتر قرار گرفته و عمل زهکشی را به خوبی انجام دهد. این یک گزینه اقتصادی و کارآمد برای اطمینان از عملکرد صحیح سیستم زهکشی در راه هاست.