استفاده از آب بند (واتر استاپ) به منظور آب بندی درزهای اجرایی و محل های قطع بتن (Construction Joint) متداول است.

امروزه تمامی کشورهای توسعه یافته و پیشرفته از آب بندهای هیدروفیلیک یا بنتونیتی برای آب بندی درزهای اجرایی استفاده می کنند نه نوع P.V.C آن، زیرا محل ثابت سازی آب بندها در بین آرماتورها می باشد و با گذشت چند سال از عمر سازه و بررسی شرایط آرماتورها و بتن مشاهده می کنیم آرماتورهای طولی و عرضی که در سمت آبگیر سازه قراردارند به واسطه عبور آب و استفاده نکردن از افزودنی های بتن، از طریق درز سرد موجود بین مقاطع بتن ریزی شده و لوله های موئین ناشی از تبخیر آب بتن، دچار زنگ زدگی شده که در برخی از موارد با انبساط 6 الی 15 درصدی حجم آرماتورها، بتن دچار ترک خوردگی می گردد.

این نقصان عاملی جهت تشدید نفوذپذیری و کاهش شدید طول عمر سازه بتنی می باشد. آب بندهای هیدروفیلی یا بنتونیتی علاوه بر سهولت و سرعت بسیار زیاد در نصب تمامی نواقص فوق الذکر را رفع می کنند.

برای آب بندی یک سازه بتنی باید دو کار اساسی صورت بگیرد:

-آب بندی خود بتن توسط بتون مناسب.
-آب بندی درزهای بتن توسط واتراستاپ که هر دو صورت می بایست برقرار باشد.

 

-اصول آب بندی بتن

اصلاح منحنی دانه بندی و کنترل میزان فیلر (FILLER) بتن یعنی بیشتری نسبت به سایر مواد داشته باشد و تغییر نسبت مصالح درشت به ریز (در بتن های معمولی شن بیشتر است ولی در اینجا نسبت ها برابر باید باشد)، نسبت آب به سیمان حداقل است، از دیگر عوامل موثر ویبره ی مناسب است و برای افزایش ضریب اطمینان لزوما همه بتن ها نیاز به افزودنی ندارند البته اگرخوب اجرا شود.

 

-اصول آب بندی درزها

-واتر استاپ(water stop).
-درزگیر بتن که به عنوان مکمل استفاده می شود نه به عنوان جایگزین.

 

کاربرد واتراستاپ

برای آب بندی درزهای اجرایی و درزهای انبساط در سازه های بتنی آبی استفاده می شود. اهمیت واتر استاپ ها را در سازه های آبی می توان به مانند بادبند ها در سازه ها عنوان نمود.

واتر استاپ طول مسیر جریان و حرکت آب را طولانی می کند تا آب نتواند نشت کند. ضخامت بتن بر اساس میزان نفوذ پذیری از آن جهت اهمیت دارد که اگر ضخامتش بیشتر از میزان نفوذ پذیری آب باشد تا آب از آن عبور نکند. یکی از نکات در طراحی، عرض واتر استاپ است، که عمق نفوذ بیشتر از یک دور رفت و برگشت باشد.

 

انواع واتر استاپ ها از لحاظ محل قرار گیری در مقاطع بتنی به انواع زیر تقسیم می شوند:

-واتر استاپ های میانی.

-واتر استاپ های کفی (کف استخر،آب بندی استخر).

-واتر استاپ های روکار.

نکته:در درزهای انبساطی واتر استاپ ها مستقیما با آب در تماس هستند ولی در درزهای اجرائی اینگونه نیست.

 

-عوامل موثر در تعیین اشکال و ابعاد واتر استاپ ها

-نوع و اندازه درز.

-محل قرار گیری واتر استاپ ها در مقطع بتنی.

-ضخامت قطعه بتنی که واتر استاپ ها در آن قرار دارند.

-فشار هیدرواستاتیک درون سازه.

در سال های گذشته از واتر استاپ های مسی استفاده می شد که راحت پاره می شدند و در جوش دادن آن ها به مشکل بر می خوردند و در ضمن گران بودند و استفاده از آن ها به صرفه نبود. واتر استاپ های P.V.C در مقابل اشعه ماوراء بنفش خشک و شکننده می شوند.

 

ویژگی های واتر استاپ های مرغوب

-دارای رنگ روشن باشد (چون رنگ تیره از جنس مواد کهنه می باشد).

-سطح آنها حتما آجدار باشد.

-زیر تابش مستقیم نور خورشید قرار نگیرد.

-به هیچ وجه سطح آن چرب نباشد.